06. december 2018
Ik ben jaloers op mensen die gewoon lekker niks kunnen doen. Mensen die tevreden zijn met zichzelf, zonder allerlei extra's te hoeven doen. Dat het gewoon prima en fijn is, zoals het is. Gewoon heerlijk tevreden met wie je bent en wat je doet. Jeetje.
09. november 2018
Wil jij even de folders aanvullen? De vloer even vegen en de tafels afnemen in de kantine? Al in mijn stage en werk voelde ik mij vaak ondergeschikt aan een ander. Een schoonmaakster, iemand die het niet helemaal is, zeg maar.
26. oktober 2018
Misschien zijn je ouders nog niet op mijn moeders' leeftijd, maar vergeet niet dat alles een keer zal eindigen. Geniet en heb elkaar lief... Voor het te laat is!
24. oktober 2018
Wanneer ik mezelf bekritiseerde, eetbuien had en braakte, wist ik in ieder geval wáárom ik mezelf slecht voelde. De oorzaak was dan duidelijk en het zorgde tijdelijk voor een bepaalde rust in mijn hoofd. Door te braken gooide ik niet alleen een eetbui, maar ook mijn emoties eruit. Dan was het stil, al was het maar voor heel even.
23. oktober 2018
Ik vind het niet te doen, kan me er enorm druk om maken, en soms zelfs wakker van liggen. Wanneer ik vaker gebeld wordt of een afspraak gemaakt moet worden, kijk ik steevast naar mijn man. Hij moet maar opnemen. Vooral de privé beller dus. Wat moet diegene van me? Wat moet ik zeggen? Straks duurt het gesprek een uur! Ergens is het komisch... waarom bellen als we allemaal handige apps en e-mail adressen hebben?!
22. oktober 2018
Het leven met mijn eetstoornis maakte mijn leven zo zwaar. De gevoelens die ik kreeg in mijn herstel waren misschien ook zwaar, maar die zou ik overwinnen!
21. oktober 2018
In alle tijd dat ik een eetstoornis had, vond ik mijn gevoelens nog wel te dragen. Pas toen ik ging herstellen, werden gevoelens heel lastige dingen.. Mijn eetstoornis was de perfecte manier voor mij om gevoelens te onderdrukken en weg te stoppen. Ik gebruikte eetbuien en obsessief eten of bezig zijn met vitamines als een manier om maar niet bezig te zijn met spannende dingen of spanning in mijn dagelijks leven, of nare gebeurtenissen.
29. september 2018
Je vecht zo hard, achter elkaar. Leef en lachen, maar de angst en de pijn komen elke keer weer terug. Je tranen die achter je ogen drukken, de glans van je ogen wegnemen. Hoe erg je je best ook doet, om te stralen, het donker verdwijnt nooit. Het ligt altijd op de loer, te wachten op een doorbraak, een momentje van zwakte. Even denk je vrij te zijn, te leven, maar ineens vlieg je de kooi weer in, zomaar. Gevangen. In de kooi met tralies, waar je zo makkelijk in past. Je wil niet meer.
04. september 2018
Herstellen van een ziekte of verslaving gaat met vallen en opstaan, altijd. Struikelen, uitglijden en wegslippen, en beetje bij beetje kom je rechtop te taan op de kronkelende weg van herstellen. Sommige stukken gaan makkelijker en vlakker dan andere stukken en soms voelt het als een enorme tegenslag. Ik vroeg me geregeld af of het ging lukken of dat ik het op zou moeten geven. Ik stortte vaak en ineens in. Ben ik nu wel aan het herstellen of slaat dit gewoon nergens op, wat ik aan het doen ben?
03. augustus 2018
Een eetstoornis biedt je controle en houvast. Geeft je kracht in de moeilijkste tijden... Maar de werkelijkheid is heel anders. Een eetstoornis schreeuwt onwijs hard, dus het is lastig om er niet naar te luisteren, en er doorheen te horen wat de stem je wérkelijk vertelt. En dat is niet zo mooi als dat die zich voor probeert te doen.

Meer weergeven